ก่อนมาบวช ผมมีอาชีพเป็นช่างไฟฟ้า ทำงานประจำอยู่ที่หน่วยซ่อมบำรุง ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งครับ ผมมีชีวิตที่สนุกสนาน ฮาไปวันๆ แล้วก็ทั้งดื่มเหล้า สูบบุหรี่ พอตกกลางคืนก็มีไนท์คลับ ผับ บาร์เป็นที่ไป ผมใช้ชีวิตประมาณนี้อยู่ 7 ปี ก็เริ่มเซ็ง เกิดอารมณ์อยากอ่านหนังสือธรรมะขึ้นมาครับ
วันนี้เราไปอนุโมทนาบุญ กับภารกิจสว่างของพระธรรมทายาท ในโครงการ 1 แสนรูป รุ่นเข้าพรรษา ศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย ระเบียง 3 ที่ได้เดินธุดงค์ธรรมชัยไปพัฒนาวัดร้างให้เป็นวัดรุ่ง โดยครั้งนี้มีพระธรรมทายาทร่วมเดินธุดงค์ 250 รูป ไปช่วยกันพัฒนาวัดในอำเภอสนามชัยเขต จ.ฉะเชิงเทรา 2 แห่ง คือ 1.วัดหนองตานาค 2.วัดอ่างทอง ซึ่งทุกย่างก้าวที่สงบเสงี่ยมสง่างามได้สร้างความศรัทธาให้เต็มทั้ง 4 ห้องหัวใจของญาติโยม
หลวงพ่อครับ ผมไม่เคยมาวัดพระธรรมกายนะครับ แต่ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ผมได้ดู DMC ผ่านทางเคเบิลทีวี ผมว่าเป็นช่องรายการที่ดีครับ แล้วที่ประทับใจคือการได้เห็นภาพโครงการบวช 1 แสนรูป ผมก็จำเอาไว้ว่าถ้าเราคิดจะบวช...เราจะมาบวชในโครงการนี้แหละ พอผมลาออกจากงานประจำกลับไปช่วยงานที่บ้าน จู่ๆ ก็รู้สึกอยากบวชในโครงการของหลวงพ่อขึ้นมาอย่างแรง
ผมมักจะรู้สึกเบื่อ รู้สึกว่าชีวิตมันซ้ำซากจำเจ ผมเคยถามตัวเองว่า “เรามีชีวิตอยู่แค่นี้เองหรอ ตื่นเช้าไปทำงาน เย็นกลับมา หาข้าวหาปลากิน เซ็งๆก็ไปดื่มเหล้า เฮฮา
พระธรรมทายาท วีระวัฒน์ พฺรหฺมสโม อายุ 37 ปี ตัวแทนพระธรรมทายาทจากศูนย์อบรม วัดเขตคิชฌาวาส หรือ วัดทุ่งรังแร้ง อ.หางดง จ.เชียงใหม่
วัดพระธรรมกายนครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ได้จัดโครงการ 1 Day Meditation กิจกรรมฝึกสมาธิให้กับชาวท้องถิ่นภาคภาษาอังกฤษ
โครงการทางก้าวหน้าในปทุมธานีเน้นฟื้นฟูศีลธรรมพัฒนาเยาวชนพร้อมส่งเสริมพัฒนาศักยภาพผ่านกิจกรรมสวดมนต์และประสบการณ์ดีๆ ในโรงเรียนและชุมชนปทุมธานี
หลวงพ่อครับ ผมเกิดที่เมืองไทยครับ แต่พออายุ 6 ขวบ ก็ตามคุณพ่อคุณแม่ไปใช้ชีวิตที่ประเทศสหรัฐอเมริกา แม้จะอยู่ไกลถึงต่างแดน แต่ใจผมไม่เคยเหินห่างจากพระพุทธศาสนาครับ และยิ่งมีศรัทธามากขึ้นเมื่อพ่อของผมได้ไปบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกาย ตอนนี้ได้ 5 พรรษาแล้วครับ
จดหมายจากนาคธรรมทายาทปฏิพัทธ์ ปัญญาใจ อายุ 27 ปีตัวแทนนาคธรรมทายาท จากศูนย์อบรมวัดพระธรรมกาย ก่อนเข้าโครงการผมทำงานเป็นผู้ช่วยพยาบาล อยู่ประจำห้องผ่าตัด สังกัดงานวิสัญญีแพทย์ครับ ผมมีชีวิตเหมือนชาวโลกทั่วไป คือสุขบ้างทุกข์บ้าง แต่มาพักหลังๆ นี้รู้สึกจะทุกข์มากกว่าสุขครับ
ผมสนใจดูแต่ดวงแก้ว เป็นการเห็นด้วยความรู้สึกในใจ ไม่ได้เห็นด้วยสายตาครับ พอนิ่งไปมากๆ ขนก็จะลุกซู่ๆ จากแขนขึ้นไปที่หน้าอก จิตใจอิ่มเอม สบาย ยิ้มแทบไม่หุบ หุบไม่ลงเลยครับ
